.SWEETY P

"เจสซี่..."

"หื้ม? ตื่นแล้วเหรอไทกะ" หันไปมองอีกคนที่เข้ามากอดเขาจากด้านหลัง ดูจากท่าทางก็รู้แล้วว่าเพิ่งตื่น.. หน้าง่วงๆกับน้ำเสียงงุ้งงิ้งเวลาเข้ามาอ้อน เจ้าตัวจะรู้มั้ยนะว่ามันดูน่ารักน่าจูบขนาดไหน

"อื้ม.. ง่วง.." ซุกที่หน้าอกเมื่อเจสซี่หันมา จมูกเล็กๆของไทกะถูไถไปมาเล่นทำเอาเขารู้สึกจั๊กจี้นิดๆ

"หึหึ ง่วงก็ไปนอนสิ"

"ไม่.. อยากกินข้าวเช้าฝีมือเจสซี่.." พูดด้วยน้ำเสียงงึมงัมทั้งที่ๆหน้าเองก็ซุกอยู่ที่อกเขา แขนเองก็กอดเขาแน่นเหมือนกัน.. เวลาอ้อนนี่น่ารักจริงๆเลยนะ

"ครับๆ.."

"..เจสซี่" เรียกร่างสูงให้ก้มลงมาสบตา ร่างเล็กของคนในอ้อมกอดเขย่งปลายเท้าขึ้น โน้มคอคนตัวสูงลงมาพร้อมกับจูบที่ปลายคางแผ่วเบา เลื่อนขึ้นไปที่ริมฝีปากแล้วผละออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินหายไปที่ห้องน้ำ

อย่างงี้ทุกที.. ชอบมาอ้อน มาทำให้อยาก แล้วก็จากไปดื้อๆ...
.
.
.

เขาชื่อ"ไทกะ" ส่วนนามสกุลอะไรผมไม่ได้สนใจ เขาบอกให้ผมเรียกเขาแค่นั้น

ผมเจอเขาครั้งแรกที่บาร์แถวชิบุย่า มันก็เหมือนวันปกติทุกครั้งที่ผมมักจะไปดื่มกับเพื่อนในกลุ่มหลังสอบเสร็จ

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่าง พอเงยหน้าขึ้นมาผมก็สบตากับเขาพอดี..


เขากำลังนั่งดื่มอยู่ที่ส่วนของบาร์ ร่างบอบบางในชุดสูทสีดำสนิททั้งตัวนั่งไขว่ห้างหันมาทางผม พร้อมกับมือเรียวที่ถือแก้ววอดก้าจิบไปด้วย

ดูจากสภาพก็รู้ว่ากำลังเมาได้ที่..

เพราะดวงตาของเขาช่างเย้ายวนเต็มไปด้วยความหลงใหล

พร้อมๆกับสิ่งที่เรียกว่า "แรงดึงดูด" เกิดขึ้นมาที่ตัวของเราทั้งคู่..


ผมตกหลุมรัก.. มั่นใจว่าไม่เคยใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน

พร้อมกับความคิดที่อยากจะครอบครองก็เกิดขึ้นมาในหัวของผมด้วย..


เขากัดริมฝีปากล่างของตัวเองราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง พร้อมกับกระดกแก้ววอดก้าอึกใหญ่ กระแทกแก้วลงกับโต๊ะ แล้วจึงลุกออกจากโต๊ะไปด้านนอกร้าน

ผมเองก็ไม่รอช้าที่จะเดินตามเขาไป..


พอสบโอกาส ผมก็ประชิดถึงตัวเขา กระชากร่างบางเข้าไปมุมตึกแคบๆกักขังเขาไว้ด้วยแขนของผม

เขาดูมีทีท่าที่ดูไม่ตกใจอะไรเลย เหมือนกับว่าเขารู้อยู่แล้ว ว่ายังไงผมก็ต้องตามเขามา..

คนสวยตรงหน้าผมยกยิ้มมุมปากด้วยความเจ้าเล่ห์ ดวงตากลมโตช่ำเยิ้มแวววาวเต็มไปด้วยความปรารถนา พร้อมกับแขนเรียวที่ยกขึ้นโน้มคอผมลงมาแล้วจู่โจมจูบผมอย่างไม่ทันตั้งตัว..

นั่นคือจูบครั้งแรกของผมและเขา

ริมฝีปากนุ่มยุ่นของเขาราวกับขนมมาชเมลโล่ แต่รสชาติของจูบกลับหอมหวานเหมือนน้ำผึ้งถึงแม้ว่าจะแฝงไปด้วยรสขมของวอดก้าที่เขาดื่ม หรือเบียร์ที่ผมดื่มก็ตามที

ต่างคนต่างไม่ยอมแพ้.. ผมจูบตอบกลับเขา และดูเหมือนว่าเขาเองก็พึงพอใจกับจูบของผมเหมือนกัน


จากที่ตอนแรกอยู่ในท่าโน้มคอ ผมช้อนตัวเขาลอยขึ้นมา ดันแผ่นหลังบางติดกับกำแพงพร้อมๆกับขาเรียวของเขาที่ยกขึ้นมาเกี่ยวเอวผม.. มือที่เคยโน้มคอก็เปลี่ยนมาขยุ่มเส้นผมของผมตามแรงอารมณ์ เขาส่งเสียงครางเบาๆเหมือนกับแมว เมื่อเขารู้สึกพอใจในสิ่งที่ผมกำลังป้อนให้..

และสุดท้าย.. ทุกอย่างของค่ำคืนนั้น ก็จบลงที่เตียงที่คอนโดของผม...

ผมจำไม่ได้ว่ากิจกรรมร้อนแรงของเราสองคนดำเนินไปนานเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยตื่นขึ้นมาก็พอจะรับรู้ถึงความแสบที่แผ่นหลัง จากรอยข่วนเป็นจำนวนมากด้วยฝีมือของเขา


และหลังจากวันนั้นเขาก็กลายเป็น "แมว" ของผม

แถมยังเป็นแมวจรจัดเสียด้วยสิ..


ถึงแม้เราจะอยู่ด้วยกัน แต่บางครั้งก็เป็นเขาเองที่มักจะหายออกไปจากห้อง แล้วหลังจากนั้นไม่นานเขาก็จะกลับมา..

ผมไม่เคยถามเขาว่าเขามักจะหายไปไหน เพราะเขาเองก็ไม่เคยคิดจะบอก ผมเองก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของเขา.. ตราบใดที่เขาไม่หายไปนานเกิน สุดท้ายเขาก็จะกลับมาหาผมอยู่ดี...



ผมถึงได้บอกไงว่าเขาน่ะเป็นแมว...

.
.
.

ความรู้สึกสั่นครืดเกิดขึ้นในกระเป๋า พอหยิบขึ้นมา ก็ปรากฎเบอร์โทรศัพท์ที่คอนโดของเขาขึ้นมา

"ว่าไงครับ"

「เจสซี่.. วันนี้จะกลับบ้านกี่โมง..」

"ถึงห้องก็ประมาณห้าโมงครับ.. มีอะไรเหรอ"

「..มะเขือเทศในห้องหมดแล้ว.. อยากกินมะเขือเทศ..」

"เข้าใจแล้วครับ ขากลับจะแวะซื้อให้"

「ครีมโซดาในห้องก็จะหมดแล้วด้วย อย่าลืมซื้อมานะ」

"ครับๆ ไม่ลืมหรอกครับ"

เจสซี่ขำ ที่แท้ก็โทรมาจะให้ซื้อของเข้าห้องนี่เอง แถมยังมีแต่ของโปรดของตัวเองด้วยนะ หึหึ


「เจสซี่.. รีบกลับมาไวๆนะ..」

"..ครับ แล้วจะรีบกลับนะ"



"คุยกับใครวะ?" เพื่อนสนิทอย่างโคจิ ยูโกะถามขึ้น เมื่อเขาเห็นไอเพื่อนร่างโย่งเอาแต่ยิ้มตลอดเวลาที่คุยกับคนในสายจนกระทั่งมันวางสายเนี่ยแหละ

"แมว"

"ห้ะ? แมว??"

"เออ แมว"

"แมวบ้านเมิงนี่เก่งเนอะ โทรศัพท์ได้ด้วย" ทำหน้าเหนื่อยหน่ายกับคำตอบเพี้ยนๆของเพื่อน ในเมื่อมันไม่ยอมบอก เขาเองก็จะไม่เซ้าซี้ถามมันให้เหนื่อยหรอก


แมวบ้านไหนมันจะโทรศัพท์ได้..?

จริงๆแล้วซุกหญิงไว้ในห้องก็บอกมาเถอะครับ...

มามงมาแมวอะไรของเมิงวะครับลูอิส เจสซี่.. ตลก!!

.
.
.



.

"กลับมาแล้ว"

คนตัวสูงเปิดประตูเข้ามา ในมือถือถุงที่ซื้อของมาจากซุปเปอร์ น่าแปลกที่เขาไม่ได้ยินเสียงของร่างบางที่อยู่ในห้อง


หรือว่าจะออกไปข้างนอก?


เจสซี่เดินเข้ามาในส่วนของครัว เก็บของทุกอย่างที่ซื้อมาแช่เข้าตู้เย็น โยนกระเป๋าหนังสือไว้ที่เคาท์เตอร์ พร้อมกับหยิบโคล่ากระป๋องที่แช่อยู่ในตู้เย็นออกมาดื่ม ก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นถึงบางอย่างที่โซฟาตัวยาวตรงส่วนของห้องนั่งเล่น

กลุ่มเส้นผมสีดำของอีกคนโผล่พ้นออกมาจากโซฟาตัวใหญ่ เจสซี่ยกยิ้มมุมปาก.. ถ้ามองจากส่วนครัวที่เขาอยู่ตอนนี้ ก็จะมองไม่เห็นถึงร่างบางของอีกคนในห้องหรอกถ้าไม่สังเกตให้ดี

ร่างสูงเดินอ้อมมายื่นมองร่างบางของอีกคนที่ตอนนี้ส่วมเสื้อบาสสีน้ำเงินตัวใหญ่โคร่งของเขานอนหลับสนิทอยู่ที่โซฟา.. ดูท่าว่าเจ้าตัวคงจะเผลอหลับไประหว่างที่กำลังอ่านนิยายเชอล็อคโฮมอยู่ จากที่เห็นหนังสือเล่มหนาผาดวางปกปิดใบหน้าหวานของเจ้าตัวไปกว่าครึ่ง..


ที่แท้ก็แอบมาหลับตรงนี้นี่เอง..


เจสซี่หยิบหนังสือออกแล้ววางมันไว้ที่โต๊ะแถวนั้น ใบหน้าหวานของไทกะยามหลับสนิทดูเหมือนเด็กน้อย เส้นผมสีดำยาวกระจายตัดกับสีขาวของโซฟาตัวใหญ่ ผิวขาวอมชมพูตัดกับเสื้อสีน้ำเงินดูผุดผ่องถึงแม้ว่าในห้องจะมืดสลัวๆก็ตามที

ต่อให้ร่างบางจะไม่ได้แต่งหน้าอะไร แต่ทว่าไทกะก็ยังดูสวยอยู่เสมอในสายตาของเขา..


"..อื้อ.." เสียงงึมงัมดังขึ้นจากคนที่นอนอยู่ เมื่อเขารู้สึกได้ถึงสัมผัสจั๊กจี้ที่ถูกรุกล้ำข้างแก้ม จมูกโด่งของเจสซี่วนเวียนอยู่ที่ข้างแก้มของเขา.. พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นคนตัวโตคร่อมเขาอยู่ตรงหน้าเสียแล้ว

"ตื่นแล้วเหรอครับคนขี้เซา"

"อื้อ.. เจสซี่.." พอจะลุกขึ้น ก็โดนคนตรงหน้ากดให้ลงไปนอนราบกับโซฟาอีกครั้ง ดวงตากลมโตหลี่มองอีกคนด้วยท่าทีขัดใจ

"ว่าไงครับคนขี้เซา?"

"ไม่ได้ขี้เซาสักหน่อย.. แค่เผลอหลับไปตอนอ่านมิสเตอร์โฮมเท่านั้นเอง.."

"อ่านออกด้วยเหรอหื้ม? ภาษาอังกฤษทั้งเล่มเลยนะ"

"ก็พออ่านออก.. ไม่เข้าใจคำไหนก็เปิดดิกเอา" เจสซี่ขำ เมื่อคนตัวบางข้างใต้พูดถึงวิธีอ่านหนังสือ

"หึหึ ถ้าอ่านไม่ออกก็บอก คราวหน้าจะอ่านให้ฟัง.."

"..อื้อ.." ครางออกมาเมื่อคนด้านบนใช้จมูกโด่งซุกไซ้ที่ข้างแก้ม.. ผมบอกแล้วว่าเขาน่ะเหมือนแมว..

"แล้วทำไมใส่เสื้อตัวนี้ ไม่หนาวเหรอ" พูดจบก็ก้มลงสำรวจร่างบางอีกคนให้ทั่ว.. แค่เสื้อบาสตัวเดียวก็แทบจะคลุมตัวอีกคนได้ทั้งตัว เขาจึงไม่แปลกใจถ้าว่าจะเห็นแค่เรียวขาขาวเนียนโผล่ออกมาจากชายเสื้อ

"ไม่หนาวหรอก.. แล้วอีกอย่างก็ชอบเสื้อตัวนี้ด้วย.. ชอบกลิ่นของเจสซี่.." ไม่ว่าเปล่า มือบางยกคอเสื้อขึ้นมาแตะจมูกแล้วสูดหายใจเข้า

เจสซี่ยิ้ม.. ก่อนที่เขาจะคิดได้ว่าไทกะกำลังสวมและดมกลิ่นเสื้อของเขาอยู่

เสื้อที่ใหญ่กว่าร่างบางของไทกะตั้งหลายไซต์ เสื้อตัวที่เขาชอบใส่นอน เสื้อที่มีกลิ่นของเขาติดอยู่ แล้วก็ยังเป็นเสื้อที่ทำให้ไทกะมีกลิ่นเหมือนเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ให้ตายเถอะ..








"... เดี๋ยวคืนนี้ก็ไม่ได้นอนหรอก"

"ไม่กลัวอยู่แล้ว.. จริงมั้ย?" ยกยิ้มที่มุมปาก แขนเรียวยกขึ้นโอบแผ่นหลังของคนด้านบนพร้อมกับเล็บยาวที่จิกลงหลังหนา ปัดป่ายไปมาตามแรงอารมณ์ที่ถูกปลุกปั่นขึ้นอย่างช้าๆ..

.
.
.



.

"คิดอะไรอยู่เหรอ" ถามคนตัวบางที่นอนทับเขาอยู่ด้านบน ใบหน้าหวานแดงก่ำนอนซบอยู่ที่อกเขาในตอนแรกผงกหัวขึ้นมาสบตากัน นิ้วยาวเกี่ยวผมที่เปียกชื่นทัดหูให้ พร้อมกับกดจูบหนักๆลงไปที่ริมฝีปากของไทกะ

"ก็แค่.. คิดว่า ถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีเจสซี่อยู่ด้วย.. ฉันจะอยู่ได้มั้ย.."

"รักฉันเข้าแล้วสิท่า?"

"ก็คงงั้น"

"ใจร้ายจัง"

"เปล่าสักหน่อย" หัวเราะเสียงใส ก่อนที่จะจูบเบาๆที่ปลายคางของคนตัวใหญ่

"แต่ว่านะ.. ถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีไทกะอยู่ด้วย.. ฉันก็คงอยู่ไม่ได้"

"เจสซี่.."

"ฉันรักไทกะนะ.. รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน.."

"เพราะงั้นอย่าจากฉันไปไหนเลยนะ.." กดจูบไปที่เปลือกตาของอีกฝ่าย สัมผัสที่เนิ่นนานเล่นทำเอาไทกะเผลอครางออกมาด้วยความเปี่ยมสุข..



ถ้าให้เลือกได้ เขาเอง.. ก็ไม่อยากจากความอบอุ่นนี้ไปเหมือนกัน..

.
.
.



เขาว่ากันว่าแมวมักจะมีเก้าชีวิต.. และไทกะของผมเองก็เหมือนกัน..

อย่างที่ผมบอกเสมอ.. ว่าเขาน่ะเหมือนแมวจริงๆ

ทั้งขี้เซา ขี้อ้อนเป็นบางครั้ง รักอิสระและโดดเดี่ยว..



ผมไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลย จนกระทั่งหลังจากคืนนั้น..


ชื่อจริงๆของเขาคือ "เคียวโมโตะ ไทกะ" และเขาอายุมากกว่าผมสองปี

ผมรู้ชื่อจริงของเขาจากขวดยาที่ตกกระจายอยู่ใต้เตียง ..

และเขาเป็นโรคหัวใจ


นั่นคือสาเหตุว่าทำไมเขาถึงมักจะหายตัวไปเสมอ..


เมื่อผมลองโทรไปที่โรงพยาบาลตามที่อยู่บนขวดยา ถึงได้รู้ว่าเขากำลังอยู่ในช่วงขอรอรับบริจาคหัวใจ..


ทำไมเขาถึงไม่ยอมบอกผม.. ?


"ก็แค่.. คิดว่า ถ้าวันหนึ่งฉันไม่มีเจสซี่อยู่ด้วย.. ฉันจะอยู่ได้มั้ย.."


นั่นคือคำบอกรักของไทกะ..

ถ้ารู้ว่านั่นจะเป็นคืนสุดท้ายที่จะมีเขาอยู่ในอ้อมกอด ผมจะกอดเขาให้นานกว่านี้..

ผมเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมไทกะไม่เคยพูดว่ารักกับผม แต่เขามักจะเข้ามากอดผมแน่นๆ ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของผมตลอดถ้าเขาทำได้



「ลูอิส เจสซี่คือเด็กหนุ่มที่มีรอยยิ้มสดใสและอบอุ่นเหมือนพระอาทิตย์ยามเช้า และแน่นอนว่าผมตกหลุมรักเขา..
แต่ด้วยโรคที่ผมเป็นอยู่ทำให้ต้องอดไปมหาลัยเสมอ จนในที่สุดคุณพ่อก็ตัดสินใจให้ผมลาออกจากมหาลัย

การที่ต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในโรงพยาบาล โดยที่ไม่ได้เจอเขานั่นเป็นหนึ่งเรื่องแย่ที่สุดในชีวิต
ผมตัดสินใจหนีออกจากโรงพยาบาล ใช้เงินเก็บที่พอมีเหลือในบัญชีส่วนตัวย้ายมาเช่าห้องอยู่ใกล้ๆเจสซี่..

อย่างน้อยการที่ได้มีเขาอยู่ในสายตา นั่นดีกว่าการที่จะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลเป็นไหนๆ ถึงแม้ว่าจะต้องแลกกับการใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังมากขึ้น และไปหาหมอที่โรงพยาบาลใกล้ๆนี้ให้บ่อยกว่าเดิมก็เหอะนะ」



เจสซี่ค่อยๆเลื่อนอ่านบันทึกมากมายที่มีอยู่ในมือถือของไทกะ..

ทั้งๆที่คนตัวเล็กนี้อยู่ใกล้เขาขนาดนี้ ทำไมเขาถึงไม่เคยมองเห็น..

ถ้าเขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรก.. เรื่องราวของเราคงไม่ต้องมาเป็นแบบนี้..

อย่างน้อยไทกะก็คงไม่ต้องอดทนหรือพยายามมากมายถึงเพียงนี้



「ช่วงนี้อาการของผมแย่ลง.. มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากทั้งๆที่หลายๆอย่างกำลังไปได้สวย..
หมอบอกว่าถ้าผมไม่เข้ารับการผ่าตัดหัวใจ อีกไม่นานผมก็จะตาย.. แต่ก็ไม่รู้อีกนานเท่าไหร่เหมือนกัน ที่ผมจะได้รับบริจาคหัวใจ.. ผมยังไม่อยากตาย」




「การที่ได้เป็นที่รักของใครสักคนยอมเป็นเรื่องที่มีความสุข.. ผมมีความสุข.. มีความสุขที่ได้ยินว่าเจสซี่รักผม..
ทั้งๆที่มีคำพูดมากมายที่ผมอยากจะบอกเขา อยากจะบอกว่า ผมเองก็รักเขาเหมือนกัน แต่ผมกลับทำไม่ได้

ผมไม่อยากทำร้ายเขา..
คำว่ารักของผมไม่ควรเป็นสิ่งที่จะต้องทำให้เจสซี่เจ็บปวดยามที่ผมจากไป..」




「ฉันรักเจสซี่.. อาจจะไม่ได้รักตลอดไป แต่ก็รักเสมอมา... รัก..」




บันทึกหน้าสุดท้ายในมือถือจบลง.. พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลออกมา..

ร่างสูงของเจสซี่มองร่างของเจ้าของมือถือที่ตอนนี้กำลังนอนหลับเพราะฤทธิ์ของยาสลบ

ใบหน้าหวานที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดลงอย่างเห็นได้ชัด..

จากปกติที่เคยมีนิยายเล่มโปรดวางอยู่เสมอกลับกลายเป็นเครื่องช่วยหายใจที่ใส่อยู่พร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายที่เขาไม่รู้จัก




ได้โปรดเถิดที่รัก..

ถ้าหากคุณเป็นแมวจริง.. ได้โปรดฟื้นขึ้นมาหาผม..

แล้วชีวิตที่เหลือของคุณ ต่อจากนี้ผมจะเป็นคนดูแลให้เอง...

.
.
.










.

"เจสซี่.. อยากกลับบ้านแล้ว.."

"เสียใจด้วยครับ คุณหมอยังไม่อนุญาตให้ไทกะกลับน่ะ" คนตัวสูงหลุดขำออกมา เมื่อคนป่วยบนเตียงหลี่ตามองเขา ทำสีหน้ากระเง้ากระงอดด้วยความไม่พอใจ


เป็นโชคดีของไทกะที่สามารถผ่านพ้นรอดจากคืนที่แสนบีบคั้นหัวใจเขาคืนนั้นมาได้..

เกือบจนวินาทีสุดท้ายที่คุณหมอเกือบจะตัดสินใจถอดเครื่องช่วยหายใจออกจากร่างบาง เพราะว่าหัวใจของเจ้าตัวนั้นค่อยๆหยุดเต้นไปอย่างช้าๆ

อีกเพียงแค่นิดเดียว.. คลื่นหัวใจของไทกะก็เกือบจะกลายเป็นกราฟเส้นตรงโดยสมบูรณ์ แต่เพียงแค่เสี่ยววินาทีที่หัวใจของเจสซี่เกือบสลาย เสียงเรียกของพยาบาลปลุกเขาและทุกคนในห้องพักผู้ป่วย บอกว่ามีคนไข้ที่เพิ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เซ็นต์ชื่อยินยอมขอบริจาคหัวใจให้พอดี..


ขอบคุณพระเจ้าที่ยังทรงโปรดเมตตาคืนไทกะให้กลับเขา..


และอย่างที่บอก.. ว่าร่างบางตรงหน้าเขานี่เป็นแมวจริงๆ




"ไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาลเลย.. มีแต่กลิ่นยาเต็มไปหมด.." ซุกหน้ากับอกคนตัวโต พร้อมกับถูไถจมูกไปมาอย่างที่ชอบทำ

"..คิดถึงห้องของเรา.. ที่มีแต่กลิ่นของเจสซี่.."

"ถึงได้กลับบ้าน ก็ต้องงดกิจกรรมของเราอยู่ดี คุณหมอสั่งห้ามทำเรื่องที่เสี่ยงต่อหัวใจรู้มั้ยหื้ม?" พูดจบก็บิดจมูกเล็กๆของลูกแมวขี้อ้อนตรงหน้า.. ให้ตายเถอะ กลายเป็นคนลามกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"..น่าเสียดายจัง คิกคิก" หัวเราะคิกคักเมื่อโดนจมูกโด่งของเจสซี่ไล่ไปตามพวงแก้ม

"ไม่ต้องเลย ขืนไทกะเป็นอะไรขึ้นมา คุณพ่อของไทกะได้มาแหวกอกฉันตายกันพอดี" ยังจำได้ดีถึงตอนที่พ่อของคนตัวบางมาถึงที่โรงพยาบาลคืนนนั้น


นึกภาพแล้วก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมายังไงก็ไม่รู้..!!


"คุณพ่อออกจะใจดี.."

"ก็ใจดีแค่กับไทกะคนเดียวนั่นแหละ"

"คิกคิก.. คงงั้นแหละ.." จูบเข้าที่ปลายคางคนตัวสูงอย่างทุกครั้งที่ชอบทำเป็นการปลอบโยน


"นี่.. สัญญานะ ว่าหลังจากนี้ถ้ามีเรื่องอะไรไทกะจะบอกกับฉันทุกเรื่อง.." ประคองใบหน้าหวานไว้ในมือ จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่สวย หน้าผากแนบชิดกันจนได้ยินถึงเสียงลมหายใจของซึ่งกันและกัน

"อื้อ.. สัญญา.." คนตัวบางครางออกมาอย่างทุกๆครั้งที่รู้สึกพอใจ หลังจากที่เขารับได้จูบหนักๆที่ริมฝีปากจากอีกคน

"ดีมาก..แมวน้อย.."

"ไม่ใช่แมวสักหน่อย.."

"หึหึ.. นี่ไทกะ.. เจสซี่รักไทกะนะ.."









"ไทกะเอง.. ก็รักเจสซี่เหมือนกัน"
.
.
.

















.
*END♥

▽อ่านเพิ่ม

"ดูผู้หญิงคนนั้นสิ แต่งตัวเท่จัง.."

"นั่นสิ ดูดีมีสไตล์สุดๆไปเลยนะ~☆"

"อยากเห็นหน้าจัง ฉันว่าเธอจะต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ๆ♡"

"ดูเหมือนว่าเธอจะมากับแฟนด้วยล่ะ!?"

"เห็นแค่ด้านหลัง ฉันยังรู้สึกเลยว่าเขาหล่อ"

"พวกเขาดูเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจังเนอะ!"

"นั่นสิ ดูเหมาะสมกันที่สุดเลย"



เคียวโมโตะ ไทกะแทบจะบ้า.. เขาอยากจะตะโกนกรีดร้องออกมาดังๆเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยของคนรอบข้าง ร่างเล็กพยายามฝ่าฝูงชนรีบเดินซอยเท้าออกไปให้ไกลจากตรงนั้นเร็วที่สุด จนคนตัวสูงที่มาด้วยกันเกือบจะตามไม่ทัน ถ้าหากว่าเขาไม่คว้าแขนเรียวไว้ก่อน

"จะรีบไปไหนนะไทกะ"

"ชู่ววว!~ เบาๆสิเจสซี่ นายอยากจะให้คนอื่นเขาเข้ามารุมทึ้งเรากันหรือไง"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็เราเป็นไอดอลนี่นะ เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"

"อย่างน้อยก็ไม่ใช่ฉันในสภาพนี้!" คนตัวบางแทบจะกรี๊ดใส่หน้าเขา ท่าทางดูรนรานจนเจสซี่อดจะหัวเราะออกมาไม่ได้

หลังจากที่พวกเขาถ่ายรายการเสร็จ พวกเขาก็ตามมาสมทบกับพวกไทกะที่ถ่ายรายการด้วยเหมือนกันที่แถวฮาราจูกุ.. ตอนที่เขาเห็นร่างบางครั้งแรก ต้องยอมรับเลยว่าค่อนข้างตกใจนิดหน่อย ก็มันนานมากแล้วนี่นะที่เขาไม่ได้เห็นไทกะแต่งตัวเป็นผู้หญิง เห็นแล้วมันก็อดเขินไม่ได้ เดิมทีไม่ได้แต่งเจ้าตัวก็สวยจนเขาหลงจะแย่ แค่นี้ก็กันออกจากคนอื่นไม่ไหวแล้ว.. แล้วคราวนี้ยังแต่งแบบจัดเต็มเสียด้วยสิ ... สวยมากจนเขาตาค้างอ้าปากพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เกือบโดนโฮคุโตะเต๊าะไปแล้ว สุดท้ายเจ้าตัวก็เลยโดนเขาลากออกมาด้านนอกแบบนี้ หึหึ•ू(ᵒ̴̶̷ωᵒ̴̶̷*•ू) )੭ु⁾

"ไม่มีใครจำไทกะได้หรอก เล่นสวยซะขนาดนี้~" ช้อนตามองร่างสูงพร้อมกับเบะปากใส่ แน่นอนสิ! เจสซี่ไม่เดือดร้อนนี่! แค่ถอดเสื้อนอกที่เลอะอย่างกับไปนอนคลุกน้ำหมึกออก ก็ไม่มีใครสะดุดตาละ!

ถึงจะไม่สะดุดตา แต่ร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งก็ยังคงเป็นที่สนใจอยู่ดี..

ก็เล่นสูงโดดกว่าประชากรญี่ปุ่นทั่วไปซะขนาดนี้! เป็นใครใครจะไม่สนใจล่ะ เผลอๆลามมาถึงเขาที่เดินอยู่ด้วยกันด้วยนี่สิ!!


"ไม่ต้องมาพูดเลย เพราะนายแหละจู่ๆก็ลากฉันออกมา"

"โถ่... แฟนครับ ถ้าเจสไม่ลากแฟนออกมา แฟนก็โดนพวกที่เหลือลวนลามทางสายตาไปแล้วนะ!"

"ลวนลามบ้าอะไร! ฉันเป็นผู้ชายนะ! อย่ามาพูดเหมือนฉันเป็นเด็กผู้หญิงจะได้มั้ย!!" ...นี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอครับ ว่าตัวเองนี่ยิ่งโตยิ่งเหมือนผู้หญิงเข้าไปทุกวันนะครับแฟน!

"นี่แฟนไม่รู้จริงๆเหรอ? ว่าแฟนสวยกว่าไอดอลหญิงบางคนอีกนะ"

เพลี๊ย!

"โอ้ย! แฟนตีเจสทำไมอ่ะ (´；ω；`)"

"พูดจาไม่เข้าหู!"

"ก็เจสพูดความจริงอ่ะ!"

"ไอบ้า! จะไปไหนก็ไปเลยไอฝรั่งบ้า!!" พูดจบก็รีบซอยเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม ทิ้งให้ร่างสูงงุนงงกับอารมณ์ฮอร์โมนของผู้หญิง(?)ที่เปลี่ยนไปมา

"แฟนนนนนน~~~ อย่างอนเจสสิตัวเอง! - =͟͟͞͞ =͟͟͞͞ ﾍ( ´Д`)ﾉ" วิ่งเข้าชาร์ตตะครุบแม่เสือสาว(?)ให้ได้ก่อนที่จะงอนยาวแล้วฝรั่งจะงานเข้า!

"ไปให้พ้นเลย! อย่ามายุ่งกับฉัน!"

"แฟนนน~ แฟนไม่งอนนะ เจสง้อนะๆๆๆ"

"...ไม่ได้งอน"

"ไม่งอนก็มองหน้าเจสสิ!"

"ไม่!"


โถ่ววววว แฟนคร๊าบบบบบ~~~（ｉДｉ）


"ง่า.. ไม่เอานะไทกะ.. ไม่งอนเจสนะ เจสง้อนะๆๆ"

"หึ!"

"ไทกะ~~ เอางี้แฟนอยากได้อะไร เดี๋ยวเจสพาไทกะไปชอปปิ้งเลย ออกค่าชอปให้ด้วยเลยก็ได้นะ"

"..หื้อ..? นายพูดจริงเหรอ?" นั่นไง! ตาวาวเลยนะครับแฟน ที่นี้ช้อนตาอ้อนขึ้นมาเต็มที่เลยนะครับ!


งานนี้ฝรั่งตายแน่.. ไม่หมดตัว ก็ขาเปลียง่อยแหละ!!


"... จริงจ่ะ (;_____;)"

"ดูเหมือนไม่เต็มใจเลยนะ..?"

"ใคร?ไม่มี้ไม่มี~! เจสเต็มใจที่ซู๊ดดดดดดดเลย!!"

"จริง?"

"จริ๊งจริงจ่ะ!!(づ-̩̩̩-̩̩̩_-̩̩̩-̩̩̩)づ"

"งั้นก็ดีเลย.. กำลังอยากได้ไนกี้คู่ใหม่พอดี.. กระเป๋าใบใหม่ด้วย คงจะไม่ลำบากเจสซี่ใช่มั้ย?" ร่าบางยิ้มหวาน ตอนนี้หนุ่มน้อยในร่างสาวสวยกำลังแปลงร่างเป็นแม่เสือสาวออดอ้อนอีกคนซะเต็มที่ หึหึ

"ไม่ลำบากเลยจ่ะ" ถ้าแฟนจะกรุณาฝรั่ง แฟนก็จะเห็นน้ำตาที่หางตาเขาเองแหละ...

"งั้นไปกันเถอะ นี่ก็เริ่มดึกแล้วเดี๋ยวชอปปิ้งไทม์ของเราจะหมดซะก่อนเนอะ~" พูดจบ ไทกะก็ส่งยิ้มหวานให้กับเจสซี่ ร่างบางเข้าไปคล้องแขนอีกคนพร้อมกับจับมือไว้ ซบเข้าที่ไหลหนาแล้วจึงออกเดินไปด้วยกันท่ามกลางฝูงชนนับร้อยในฮาราจูกุโดยไม่ได้มีใครสังเกตถึงพวกเขา..

แต่ว่า..

มันคงจะดีกว่านี้..


โมเม้นสวีทตี้มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าไม่มีเรื่องมหกรรมชอปกระหน่ำของไทกะเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย!


ฝรั่งจิครายยยย..

แง๊.. (╥_╥)








.
.
.


.

"เร็วๆเข้าสิเจสซี่! นี่ฉันยังไม่ได้เข้าอีกร้านหนึ่งเลยนะ"

"ไทกะคร๊าบบบ พอเถอะนะเจสไม่ไหวแล้ว!" ร่างสูงแทบจะลงไปนั่งดิ้นกับพื้น สองมือถือถุงชอปปิ้งของอีกคนเต็มไปหมด ณ เวลานี้เงินไม่ใช่ปัญหา.. ปัญหาคือ เ ข า เ ดิ น ไ ม่ ไ ห ว แ ล้ ว ! ! !


ไหนบอกว่าแค่กระเป๋ากับรองเท้าคู่ใหม่ไงครับแฟน!



"นะๆไทกะ~ กลับบ้านกันเถอะนะ เจสเมื่อยขาเดินไม่ไหวแล้วคร๊าบบบ"

" อ่ะๆ เอางั้นก็ได้.. กำลังคิดว่าจะเข้าร้านเลิฟไอเท็มเป็นร้านสุดท้ายพอดีเลย ถ้างั้นแหวนคู่ของเราคงก็ไม่จำเป็นหรอกเนอะลูอิส เจสซี่! หึ!"


…


"เห้ยยยยยยย! ไม่นะไทกะ! กลับมาก่อนสิ อย่าเดินหนีเจสแบบนี้สิครับแฟนนนนนนนนน∑【o´ﾟ□ﾟ`o】"












*แถม

"นี่ๆดูกัมชาระเทปเมื่อคืนเปล่า!o(≧∇≦o)"

"ดูสิ!.. สรุปว่าคู่รักที่เราเห็นที่ฮาราตอนนั้นนี่คือเคียวโมโตะคุงกับเจสซี่คุงสินะ!૮(ᶿ̴͈᷇ॢ௰ᶿ̴͈᷆ॢ)ა✧"

"คงใช่แหละ! ก็ชุดเหมือนเคียวโมโตะคุงเลยนี่นะ!"

"งั้นก็แสดงว่า สองคนนั้นเขามาออกเดทด้วยกันสินะ! แอร๊ยยยยย~ ⁺✧.(˃̶ ॣ⌣ ॣ˂̶∗̀)ɞ⁾"

"ก็คงเป็นแบบนั้นแหละเธอ! อร๊ายยยยยยย∗˚(* ˃̤൬˂̤ *)˚∗"


"คาวาอี้!/คาวาอี้! ♡(*´∀｀*)人(*´∀｀*)♡"





*END♥

▽อ่านเพิ่ม

“Trick - or –Treat!!!~*”
ไทกะสะดุ้ง.. คนหน้าสวยได้แต่ทำตาปิปๆใส่หน้ากากฟักทองแจ็คโอแลนเทิร์นที่จู่ๆก็พุ่งมาใส่ตรงหน้า...

โอ๊ะ.. ตกใจหมดเลยอ่ะ... !! ∑(O_O；)

“แฮปปี้ฮัลโลวีนนะ เคียวมจจัง~”
“อ่า.. ยาซุยจัง..” ไทกะร้องคราง เมื่อเห็นว่าคนที่ถอดหน้ากากออกมาเป็น ยาสุอิ เคนทาโร่ รุ่นพี่ที่คณะเดียวกัน
“คึคึ หน้าเคียวมจจังตอนตกใจน่ารักมากเลยอ่ะ อยากเห็นอีกสักรอบจัง คึคึ”
“อย่าแกล้งกันแบบนี้สิฮะ เมื่อกี้ผมตกใจนะ”
“ง่า~ โทษทีนะเคียวมจจัง.. เห็นว่าอยู่คนเดียวเลยแค่อยากแหย่เล่นอ่ะ ไม่โกรธกันนะ?”
“ไม่โกรธหรอกฮะ แค่ตกใจเฉยๆ”
“ดีจัง เคียวมจจังนี่ใจดีจังเลยนะ... ว่าแต่วันนี้จะไปไหนเหรอ?”
“เอ๊ะ..?”
“นี่... วันนี้วันฮัลโลวีนนะ! เคียวมจจังไม่มีโปรแกรมไปเที่ยวไหนเหรอ??”
“อ้อ ไม่มีหรอกฮะ.. นี่ก็คิดว่าอาจจะกลับหอเลย”
“เอ๊~! ไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ? แล้วเดทล่ะ??”
“มิวโตะไปเดทกับชิเมะจังฮะ ส่วนพวกจูริชินทาโร่ก็ไปเดทนัดบอร์ดกับสาวคณะอักษร”
“เจ้าพวกนั้นนี่แย่จริง! ทิ้งเคียวมจจังไปเดทกันหมดซะได้!!”
“เรื่องปกตินะฮะ ว่าแต่วันนี้ยาซุยจังไม่มีนัดที่ไหนเหรอ?”
“มีสิ~ วันนี้มีเดทกับฮากิจังล่ะ~~”
“ดีจังเลยนะฮะ”
“นี่.. อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ.. โอ๊ะ! สายขนาดนี้แล้วเหรอ!! โทษทีนะเคียวมจจัง ฉันต้องรีบไปแล้วล่ะ เดี๋ยวหมอนั่นจะรอนาน ไปก่อนนะ เคียวมจจัง!”
“โชคดีนะ ยาซุยจัง”
ไทกะโบกมือลาให้กับร่างเล็กๆของรุ่นพี่ที่วิ่งจากไป คนหน้าสวยได้แต่อมยิ้ม ขำกับท่าทางรีบร้อนของยาสุอิที่ดูเร่งรีบเหมือนไวท์แรบบิทในอลิสดินแดนมหัศจรรย์ไม่มีผิด
.
.

.
“เป็นอะไรมั้ยฮะคุณยาย..?” ไทกะช่วยพยุงคุณยายที่ล้มขึ้นมา.. วันนี้แถวฮาราจูกุค่อนข้างแน่นและคึกคักเป็นพิเศษ ถนนคนเดินวันนี้เต็มไปด้วยเหล่าบรรดาคู่รักที่ออกมาเดทกันวันฮัลโลวีน ..
“ขอบใจมากจ่ะ คุณหนู...” คุณยายยิ้มรับ เมื่อเขายื่นฟักทองลูกสุดท้ายที่เก็บขึ้นมาจากพื้นให้
“ไม่เป็นไรฮะ.. งั้นผมขอตัวก่อน...”
“เดี๋ยวก่อนสิคุณหนู.... ยายให้นี่นะ...” มือเหี่ยวย่นของคุณยายหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋า...

ฟักทองผลเล็ก... ที่ถูกคว้านและแกะสลักเป็นรูปใบหน้าของแจ็คโอแลนเทิร์นอย่างสวยงาม...
พร้อมกับข้อความตัวเล็กๆที่สลักคำว่า “TRUE LOVE” ...

“จุดตะเกียงเล็กๆและวางมันใส่ในนี้นะคุณหนู.....” ผลฟักทองถูกวางไว้บนมือเรียวอย่างบรรจง พร้อมกับรอยยิ้มหวานที่งดงามเหมือนแอปเปิลอาบยาพิษจากเรื่องสโนไวท์ไม่มีผิด...
“.....”
“วางมันข้างหัวเตียงก่อนนอน... แล้วคืนนี้.. คุณหนูจะได้พบกับความฝันที่แสนหอมหวานไปตลอดกาล...”
.
.
.

.
ก๊อก

ก๊อก

ก๊อก

คนตัวบางสะดุ้ง.. มือเรียวชะงัก ก่อนจะค่อยๆวางหนังสือเล่มสุดท้ายที่อ่านวันนี้ลง ..

กลิ่นหอมอ่อนๆของเทียนหอมกลิ่นวานิลลา ที่อยู่ในฟักทองแจ็คโอแลนเทิร์นข้างเตียงส่งกลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วห้องพัก ยิ่งทวีคูณความหอมรุนแรงขึ้น...

หอมหวาน.. จนรู้สึกเคลิบเคลิ้ม...

ราวกับอยู่ในห้วงแห่งความฝัน...

11:30 PM

อีกราวครึ่งชั่วโมง กำลังจะหมดพ้นฮัลโลวีน...

ใครกันมาเคาะประตูเอาป่านนี้?

“Trick - or –Treat”

ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมดำทั้งตัว พร้อมกัยรอยยิ้มที่แลดูชวนขนลุกมากกว่าดูเป็นมิตร ยืนอยู่ตรงหน้าเขา...
พร้อมกับตะเกียงฟักทองแจ็คโอแลนเทิร์นยักษ์ในมือ

“Trick - or –Treat”
“เอ่อ...”
“ว่าไง...”
“.....”
“หลอกหรือเลี้ยง...”

ไทกะคิดหนัก.. เขาไม่รู้ว่าควรจะเลือกคำตอบไหนดี..
แน่นอนว่าดึกขนาดนี้ ต่อให้ไทกะไม่ได้เป็นคนกลัวผี... แต่ถ้าจะให้เลือกหลอก ก็จะดูบ้าเกินไปหน่อย
แต่ว่าถ้าจะให้เลือกเลี้ยง.... เขาเองก็ไม่มีขนมจะให้เหมือนกัน

เปลี่ยนเป็นเลี้ยงชาสักถ้วย ก็คงจะได้เหมือนกันใช่มั้ย?

“เลี้ยง”

ฟุบ..

ร่างของไทกะหมดสติล่วงลงไปทันที แต่โชคดีที่ได้แขนของคนแปลกหน้ารับไว้ได้ทันพอดี...

“ขอบคุณที่เลี้ยง..”
ร่างสูงแสยะยิ้ม มองใบหน้ายามหลับของคนในอ้อมแขนด้วยความหลงใหล... อุ้มร่างบางเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะค่อยบรรจงวางเจ้าหญิงนิทราคนใหม่ลงบนเตียง...

ในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที...

ก้านนิ้วยาวของคนแปลกหน้าเขี่ยผมที่ปรกใบหน้างดงามออก ทัดมันให้เรียบร้อย ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นตะเกียงฟักทองใบเล็กข้างเตียง..

TRUE LOVE ..

หึ.. แสดงว่าเป็นฝีมือยัยแก่นั่นสินะ..
ยัยแม่มด..




.
.
ใช่แล้วล่ะ เพราะตะเกียงฟักทองที่ร่างบางนี้ได้รับมาจากแม่มดแก่.. เป็นตัวเรียกเขาออกมาเอง..

ใช่แล้ว...

เขาเอง.. เจสซี่ หรือ คนทั่วไปจะรู้จักเขาในชื่อของ “แจ็ค” จากตำนานที่เล่าขานกันมาเนินนาน...

วิญญาณคนบาปที่พระเจ้าไม่ต้อนรับ หรือแม้กระทั่งซาตานเองก็ยังไม่ต้องการ

ช่างน่าสมเพชตัวเองเสียจริง...

“อื้อ..” เสียงครางจากร่างของคนที่หลับใหลดังขึ้น ปลุกให้เจสซี่ตื่นจากภวังค์ความคิดของตน
“หลับเสียเถิด ยอดรัก..”
“.....”
“ขอให้คืนนี้ของเจ้าฝันหวาน.. แล้วเราจะได้อยู่คู่กันไปชั่วนิรันดร์..” มือใหญ่ลูบหัวคนหลับ บรรจงจูบที่หน้าผากมน ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ลำคอขาว

ติง.. ต่อง...

เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องตีบอกเวลา...

หมดเวลาแล้วสำหรับ.. ฮัลโลวีนปีนี้...




พร้อมกับเขี้ยวสีขาวที่บรรจงฝังลงคอของไทกะ...











*END♥

▽อ่านเพิ่ม

‘ถึงเคียวโมโตะ ไปคาราโอเกะกันอีกนะ แล้วก็ไปกินข้าว’
: เจสซี่
‘แน่นอน อยากไป’
: เคียวโมโตะ

เจสซี่ยิ้ม ทันทีที่เขาอ่านข้อความบนนิตยสารวัยรุ่นชื่อดังเสร็จ ด้วยความเขินเด็กหนุ่มลูกครึ่งตัวโตได้แต่ซุกหน้าลงไปกับหน้านั้นของนิตยสาร นั่งบิดนอนบิดกับที่พื้นอยู่แถวนั้น

อ๊ากกกกก เคียวมจจังบอกว่า อยากไป ด้วยล่ะ♥ อยากออกไปกินข้าวกับเขาด้วยล่ะ ฮิฮิ (>_____<)

“ทำอะไรของนายน่ะ เจสซี่?” มัตสึดะ เรียว ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องซ้อมถาม พร้อมกับมองร่างของเพื่อนรุ่นน้องทีมเดียวกัน ที่เอาแต่นอนขดกลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นพร้อมกับนิตยสารในมือ
“มัตสึดะ! นายดูนี่ดิ ดูดิ เคียวมจจังบอกว่า อยากไปกินข้าวกับฉันด้วยยยยย”
“อ้อ..”
“เห็นมั้ยยยย เคียวมจจังบออกว่าอยากไปกับฉันด้วยแหละ”
“เห็น.. แต่ อยากไป ไม่ได้แปลว่าเคียวมจจังจะไปป่ะ? เจสซี่ “

ช็อค...

เหมือนเด็กหนุ่มโดนฟ้าผ่ากลางใจ..

จากที่ดิ้นๆเขินอยู่เมื่อกี้ ตอนนี้ลงไปนั่งทรุดหวบอยู่ที่มุมห้องเหมือนเดิม (TT___TT)

“เอ้าเห้ย! ไอนี่นิ แค่นี้ถึงกับซึมเลยเว้ย” เรียวหัวเราะลั่นพร้อมกับตบบ่าเพื่อน ตอนแรกก็แค่พูดเล่นขำๆ แต่ไหงมันดันจริงจังลงไปนั่งซึมกระทือแบบนี้วะ
“นั่นสินะ.. เคียวมจจังจะอยากไปกับฉันทำไม... ฉันไม่ใช่โมริตะ มิวโตะนี่เนอะ..”
“เห้ย.. แค่นี้ถึงกับท้อเลยเหรอวะ?”
“ท้อดิ!! เพลงก็ไม่ค่อยได้ร้องคู่กันเหมือนเดิม รายการก็ไม่ได้อยู่ทีมเดียวกันอีก นี่เพิ่งมาได้ถ่ายแบบด้วยกันเนี่ย”
“อ่ะห้ะ.. แล้ว?”
“แล้วนายคิดดูดิว่า ฉันจะเอาอะไรไปสู้ไอมิวมันนนนนนน”

ยิ่งพูดก็ยิ่งคิดมากยิ่งคิดมากก็ยิ่งแค้นครับ
แค่ฝรั่งตาดำๆอย่างเขา คิดจะจีบดอกฟ้าอย่างไทกะก็ว่ายากแล้ว
แต่ที่ยากกว่าคือ...
ดันมีก้างชิ้นโตเป็นเพื่อนสนิทของดอกฟ้าเราด้วยสิ

หน่อย.. ไอมิวโตะ ว๊ากกกกกกกกกก!!!!

“แถมเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็เห็นว่าสองคนนั้นไปเที่ยวฮาราด้วยกันอีกแล้ว .. นายคิดดูนะ..”
“...?”
“ว่าฉันจะเอาเวลาไหนไปหาเคียวมจจังได้วะ ในเมื่อสองคนนั้นตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา!!” พูดจบก็กลับไปซึมกระทือท้อแท้ห่อเหี่ยวเหมือนเดิม
“นี่นายเป็นมากนะเจสซี่... ชอบเคียวมจจังขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ขนาดไหนไม่รู้ แต่แค่เห็นว่าเขาไปเที่ยวกับคนอื่น ฉันปวดใจ!!”
“โหย.. ไอบ้า” ไม่ด่าอย่างเดียว เรียวตบหัวอีกฝ่ายซ้ำอีกรอบ
ท่าทางอาการไอเด็กนี่จะไม่คงที่ซะแล้วครับ ผมว่า...

“นี่เจสซี่... ถ้านายชอบเคียวมจจังขนาดนั้นนะ..”
“.... นายควรชวนเคียวมจจังออกเดท”
“ฉันเคยพูดเรื่องนี้กับฮันซาว่าแล้วล่ะ หมอนั่นบอกว่าทางเดียวที่ฉันจะชวนเคียวมจจังออกเดทได้ ก็ต้องฆ่าไอมิวซะ!”
“ถ้านายทำแบบนั้นเคียวมจจังจะเกลียดนาย ไอบ้า!” พูดจบก็ตบหัวอีกฝ่ายซ้ำไปอีกรอบ
แม่งบ้าไปแล้ว ที่เชื่อไอบ้าฮันซาว่า (=___=)

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงวะ?”
“นายนี่แม่งมีดีแค่หน้าตาว่ะเจสซี่ แต่สมองนายทึ่มชะมัด”
“.....”
“วันนี้ซ้อมเสร็จก็ชวนสิวะ ไอบ้า!!” พูดจบ ก็เดินหนีทิ้งให้เพื่อนนั่งหาทางพิชิตใจสาว(?)อยู่คนเดียว..

ใครจะคิดล่ะครับ ว่าหมอนี้ คือ เจสซี่ หัวหน้าทีมกะ ที่แสนเท่ สาวๆกรี๊ดคนนั้น
แต่เวลาหลังกล้อง..
หมอนี้ก็แค่เด็กหนุ่มขี้ป๊อดรักคุดธรรมดาคนหนึ่งก็เท่านั้นเอง

พอเป็นเรื่องของเคียวมจจังทีไร ไปไม่ถูกทุกทีเลยนะ เจสซี่ (=___=)
.
.
.

.
“เออ... เคียวโมโตะ.. ขอคุยอะไรด้วยหน่อยจะได้มั้ย?”
ทันทีที่ซ้อมเสร็จเขาก็มาดักรอหน้าห้องซ้อมของทีมระ โดยมีมัตสึดะ เรียวและฮันซาว่า อาคาสึกิมาเป็นแรงเชียร์ยืนให้กำลังใจอยู่ข้างๆ...
เอาว่ะไอเจส ถ้าไม่รุกตอนนี้ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะได้เด็ดดอกฟ้าลงมาเลย!
แม่ง.. ตื่นเต้นฉิบหายเลยครับ (×_×;）

“อ่ะ! ได้สิ.. นี่โมโรโฮชิ บอกให้พวกนั้นกลับไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันกลับเอง” ไทกะหันไปบอกกับโมโรโฮชิ โชกิที่เดินออกมาด้วยกัน ฝ่ายนั้นพยักหน้ารับรู้.. ร่างบางจึงเดินมากับเขา
เพราะไทกะเดินล่วงหน้าไปก่อนและไม่ได้หันกลับมา เลยไม่ได้เห็นว่า ตอนนี้มัตสึดะกับฮันซาว่า กำลังทำท่าไฟท์โตะให้กำลังใจเจสซี่ ร่วมถึงโมโรโฮชิที่ยืนมองพวกเขา พร้อมกับชี้นิ้วเข้าหากันไปมาด้วยใบหน้าที่น่าตลกขนาดไหน!!

ให้ตายเถอะครับ เจ้าพวกนี้...
.
.


.
“มีอะไรเหรอเจสซี่?”
“เออ.. คือ..”
“...?”

อย่ามองแบบนี้ดิเคียวมจจัง ! รู้มั้ยว่ามันเขินแค่ไหน ยิ่งมาทำหน้าน่ารักใส่มันยิ่งเขินน่ะ !! （//･_･//)

“เออ.. เคียวโมโตะ ก็อย่างที่บอกออกแมคไปอ่ะ คือว่า...”
“หื้ม..?”
“... คือว่า.. พรุ่งนี้ว่างมั้ย? ไปฮารากัน.. ไปร้องคาราโอเกะ แล้วก็ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน...”
ว๊ากกกกกก พูดไปแล้ว! ในที่สุดก็พูดไปแล้วเว้ยไอเจส!! (*/ω＼*)

“เอ๊ะ? พรุ่งนี้งั้นเหรอ.. คือพรุ่งนี้อ่ะ..”
“... ไม่ว่างเหรอ”
“อื้อ.. จะว่ายังงั้นก็ได้อ่ะ คือว่า.. มีนัดไปฮารากับมิวโตะแล้วล่ะนะ..”

ผลั๊ววววว!!

รู้สึกเหมือนโดนไอมิวเสยหมัดอัดหน้าเลยครับ.. ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มาอัดเองจริงๆก็เหอะ!!

โถ่... แม่งเอ้ย!! (TT____TT)

“อ้อ.. ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร ไว้ครั้งหน้าก็ได้ แหะๆ”

โอ้ย.. เจ็บกระดองใจดวงน้อยๆ.. ไอมัตสึดะกับฮันซาว่าอยู่ไหนวะ.. มาแบกศพเขากลับบ้านที!

“อื้อ โทษทีนะเจสซี่..”
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากหรอก..”
ใช่จ่ะ ไม่ต้องคิดมากหรอกจ่ะ (TT___TT)
“แต่ว่านะ..”
“...?”
“กำลังคิดอยู่ว่าจะไปชิบุย่าตอนขากลับบ้านพอดีเลย.. ถ้าเจสซี่ไม่รังเกียจล่ะก็..”
“ไปสิ! เออ ฉันหมายถึง.. ไปชิบุย่าแทนตอนนี้ก็ได้ แหะๆ”
“อื้อ.. งั้นวันนี้ก็รบกวนด้วยนะ เจสซี่คุง”
ไทกะยิ้ม เป็นรอยยิ้มของคนตัวบางที่เขาชอบแอบมองอยู่เสมอ และตอนนี้เขาก็ได้รับมันแล้ว..
ถ้าสังเกตให้ดี ใบหน้าหวานของคนตรงหน้ามีรอยแดงจางๆอยู่ที่ข้างแก้มทั้งสอง..
อ่า... นี่มัน.. แสดงว่า.. (｡・//ε//・｡)
.
.


.
“ทางนี้เองก็เหมือนกัน จากนี้ก็ขอฝากตัวด้วยนะ.. เคียวมจจัง♥”










*END♥

▽อ่านเพิ่ม

{7 yrs.}
xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่ เราชื่อเคียวโมโตะ ไทกะนะ
วันนี้เป็นวันแรกที่จะเริ่มหัดเขียนไดอารี่ล่ะ o(≧∇≦o) หลังจากที่คุณพ่อซื้อคุณไดอารี่มาให้เราตั้งนานล่ะ(ขอโทษนะ ที่เพิ่งจะมาเริ่มหัดเขียน) มันก็รู้สึกเขินเหมือนกันนะ ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี...
แต่หลังจากนี้ก็จะพยายามหาเรื่องสนุกๆมาเล่าให้คุณไดอารี่ฟังละกันนะ ヾ(@°▽°@)ノ
โอ๊ะ! ต้องไปแล้ว คุณแม่เรียกไปดื่มนมก่อนนอนแล้ววล่ะ พรุ่งนี้เจอกันนะ คุณไดอารี่♥
ไทกะ

xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่ วันนี้มีเรื่องน่าตื่นเต้นจะมาเล่าให้ฟังด้วยล่ะ( ´ ▽ ` )ﾉ
วันนี้บ้านหลังเก่าของมิวโตะมีคนย้ายมาอยู่ใหม่ด้วยล่ะ!
คุณแม่บอกว่า ลูอิสซังที่เพิ่งย้ายมามีลูกชายอายุน้อยกว่าเราสองปีด้วย
เด็กคนนั้นชื่อเจสซี่ล่ะ เป็นเด็กฝรั่งหัวทองตัวเล็กนิดเดียว แถมยังติดจุกนมอยู่ด้วย(゜▽゜;)
แต่ที่น่าโมโหที่สุดคือ เจ้าเด็กนั่นเรียกเราว่า พี่สาว ล่ะ หึ้ยยยยยยยย น่าโมโหมากๆเลย!!
ใช้ได้ที่ไหนกัน มาเรียกเราว่าพี่สาว ทั้งๆที่เราเป็นเด็กผู้ชายนะ!!
น่าโมโห น่าโมโหที่สุดเลยยยยยยย เจ้าบ้า!!
ไทกะ

{10 yrs.}
xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่
วันนี้เราไปเยี่ยมลูอิสซังที่โรงพยาบาลมาล่ะ ไม่ใช่ว่าลูอิสซังป่วยหรอกนะ
แต่ว่าวันนี้ มีน้องตัวเล็กคลอดล่ะ เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักมากเลย (ノ*゜▽゜*)
เราเองก็อยากให้คุณแม่มีน้องให้เราบ้างจัง (คุณพ่อบอกว่า มีเราคนเดียว ก็ดื้อจะแย่แล้ว นั่นไม่จริงซะหน่อย!!)
แต่ที่น่าตลกก็คือ เจ้าเด็กเจสซี่นั่นเอาแต่บ่นว่า ทำไมผมต้องมามีน้องตอนนี้ด้วย ตลอดทางเลยล่ะ (เจสซี่มานอนบ้านเราเพราะลูอิสซังต้องไปคลอดน้อง) แต่พอเจอหน้าน้องสาวเข้าจริงๆ เจสซี่เอาแต่อุ้มน้องสาวไม่ยอมปล่อยแถมยังไม่ยอมให้ใครอุ้มอีกด้วย
อ่า... เป็นเด็กที่ตลกจริงๆเลยนะว่ามั้ยคุณไดอารี่?
ไทกะ

{13 yes.}
xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่
วันนี้อาจจะเขียนอะไรไม่ได้มาก เพราะมันไม่สะดวกเลยจริงๆ...
วันนี้เจ้าเด็กฝรั่งฟันห่างเจสซี่มานอนที่บ้านด้วย เหมือนว่าหมอนั่นจะทะเลาะกับน้องสาวมา
เหอะๆ มันน่าตลกจริงๆ อายุก็สิบเอ็ดปีแล้วนะเจสซี่ทะเลาะกับเด็กสามขวบเนี่ยนะ (;¬_¬)
ตลกชะมัดเจ้าเด็กบ้า

ป.ล. หมอนั่นนอนดิ้นชะมัด แล้วผมก็ไม่ใช่หมอนข้างด้วย!! o(-`д´- ｡)
ไทกะ

{16 yrs.}
xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่
ขอโทษนะที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาเล่าอะไรให้คุณไดอารี่ฟังเลย
ช่วงนี้เหนื่อยมากจริงๆ เพราะต้องช่วยเจสซี่ติวสอบ
หมอนั่นจะเข้ามัธยมโรงเรียนเดียวกับผมล่ะ ลูอิสซังก็เลยขอร้องให้ผมช่วยติวสอบให้
มันคงจะง่ายกว่านี้ ถ้าเจสซี่ไม่เอาแต่ดื้อ กวนโอ๊ย โยเยไม่ยอมอ่านหนังสือ
ให้ตาย อยากเอาหนังสือทุ่มใส่หมอนั่นชะมัดヽ(ｏ`皿′ｏ)ﾉ
ขืนนายทำตัวงี่เง่าแบบนี้ คืนนี้พวกเราก็จะไม่ได้นอนอีกนะ ลูอิส เจสซี่!!!

ป.ล. เพิ่งสังเกต ว่าตอนนี้เจสซี่ตัวสูงกว่ามาก... ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่เจ้าเด็กนี่ตัวสูงขนาดนี้?
ไทกะ

{17 yrs.}
xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้ามาคุยด้วยเลย คุณได้อารี่เหงาหรือเปล่า?
คงไม่เหงาหรอกเนอะ ก็เราอยู่ด้วยกันมาตั้งสิบปีแล้วนี่เนอะ เราสนิทกันสุดๆเลยว่ามั้ย?
นี่คุณไดอารี่...
ช่วงนี้ผมว่าผมรู้สึกแปลกๆล่ะ แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง(´･_･`)
แต่มันรู้สึกแปลกจริงๆนะ... เวลาอยู่ใกล้หมอนั่น
เอาเป็นว่า ไว้ผมรู้คำตอบเมื่อไหร่จะมาบอกให้คุณไดอารี่รู้เป็นคนแรกนะ
แต่ตอนนี้ ขอตัวไปนอนก่อนดีกว่า ง่วงมากเลย
ถ้างั้น ฝันดีนะคุณไดอารี่♥
ไทกะ


“ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะ”
เสียงเรียกจากทางหน้าต่างดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังฟุบหน้าไปกับโต๊ะหนังสือต้องเงยหน้ามอง พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ร่างบอบบางจึงเปิดประตูออกไปยืนตรงริมระเบียงหน้าต่าง
เด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันยืนส่งยิ้มเกาะราวระเบียงจากบ้านตรงข้าม เจ้าตัวอยู่ในชุดนอนเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงวอร์มตัวเดิมที่เขามักจะเห็นอีกฝ่ายใส่เสมอ
“อะไร?”
“ฉันถามว่าทำไมไทจังยังไม่นอน ทำอะไรอยู่?”
“เขียนไดอารี่อยู่ กำลังจะนอนแล้ว” คนหน้าหวานเบ้หน้าตอบเด็กหนุ่มเพื่อนบ้าน รู้สึกจี๊ดทุกครั้งที่อีกฝ่ายเรียกเขาด้วยชื่อเล่นที่ดูเหมือนเด็กผู้หญิง แถมยัง... ไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่อีกด้วย
แต่ก็ขี้เกียจจะบ่นแล้วล่ะ
เพราะเจสซี่ไม่เคยจะทำตามที่เขาบ่นเลยสักครั้งเดียว !!

“เห้.. นี่ไทจังทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ น่ารักจัง” เจสซี่หัวเราะ เมื่อรู้ว่าร่างบางตรงข้ามมีงานอดิเรกน่ารักๆอะไรแบบนี้
“เรื่องของฉันน่ะ นี่อย่าบอกนะว่านายเรียกฉันออกมาเพื่อถามเรื่องแค่เนี่ย?”
“อื้อ ก็แค่นั้นแหละ”
“นายนี่มัน... ฉันไปนอนดีกว่า เห็นหน้านายแล้วปวดหัวชะมัด”
“เย็นชาจริงๆเลยนะ ไทจัง”
“อย่ากวนประสาทฉันนะเจสซี่”
“อ่ะๆ โอเคไม่แกล้งล่ะ”
“.....”
“นี่... พรุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วยกันนะ”
“ปกติก็ไปด้วยกันอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอไง”
“แล้วก็จะไปส่งไทจังที่ห้องด้วย”
“.... ฉันเคยห้ามนายได้ด้วยเหรอ”
“ก็นั่นสินะ”
“.....”
“ไปนอนเหอะ.. มันเลยเวลานอนของไทจังมานานแล้วนี่...”
“.....”
“ถ้างั้น... ฝันดีนะไทกะ”
.
.
.
เอาอีกล่ะ
ความรู้สึกแปลกๆนี่

ไอความรู้สึกที่เหมือนโดนไฟช็อต รู้สึกเหมือนมีอะไรว๊าบเข้ามาในอก...

มันคืออะไรกัน?
.
.

.
“อื้ม ฝันดีเจสซี่”
.
.

.
“เย็นนี้จะมารับนะ”
“อื้อ”
“งั้น ฉันไปก่อนนะ! ตั้งใจเรียนนะไทจัง”
“บอกตัวเองเหอะ เจ้าเด็กบ้า” ไทกะว่า พลางแงะมือของเจสซี่ที่เอาแต่ขยี้หัวเขาออก
นับวันหมอนี่ชักเริ่มเยอะ
“ไม่ใช่เด็กแล้วนะ! ฉันโตแล้ว เห็นมั้ยว่าตอนนี้ฉันโตกว่าไทจังตั้งเยอะ!!”
เจสซี่ยืดอกด้วยความภูมิใจ ก็เขานะ เป็นปีหนึ่งที่โตที่สุดในสายชั้นเลยนะ! ไม่เหมือนไทกะหรอก ขนาดอยู่ตั้งปีสามแล้ว ยังตัวเล็กนิดเดียว เหมือนเบบี้ไม่มีผิด
“เออ โตก็โต ไอเด็กโข่งงงงง” พูดจบ ก็เขย่งเท้าหยิกแก้มของเด็กฝรั่ง
“อื้อออ!! อั้นเอ็บอะไออังงงง”
“อะไร? พูดก็ไม่ชัดดดดดดด เจ้าเด็กโข่ง!” มือเรียวยังคงบิดแก้มของเด็กโข่งตรงหน้าไปมา ส่วนคนที่ถูกหยิกก็ได้แต่โวยวายเป็นภาษาที่ไม่รู้เรื่องเหมือนเดิม
ว่าแต่.. แก้มหายไปเยอะเลยนะเจสซี่? ไม่เหมือนตอนตัวเล็กๆเลย
.
.

.
“ฮั่นแหนะ~ แฟนมาส่งเหรอเคียวมจจัง”
“ไม่ใช่ซะหน่อย จูริ” ไทกะหันไปตอบทานากะ จูริ ทันทีที่เขาหยิบสลิปเปอร์ออกมาจากล็อคเกอร์
“ฉันก็เห็นว่าเคียวมจจังก็ตอบไม่ใช่ทุกที”
“ก็ไม่ใช่จริงๆนี่..”
“แล้วเป็นอะไร? น้องชายเหรอ? แต่ ฉันไม่เคยเห็นเขาเรียกเคียวมจจังว่า พี่ เลยนะ”
“เรื่องนั้น ฉันขี้เกียจจะบ่นหมอนั่นแล้ว..”
นั่นสินะ...
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าระหว่างเขากับเจสซี่เป็นอะไรกัน..
ไม่ใช่ “พี่น้อง” เพราะเจสซี่ไม่เคยที่จะเรียกเขาว่า พี่...
จะเป็น “เพื่อน” มันก็ดูสนิทกว่า ที่เขากับจูริเป็นเพื่อนกันอีกนะ...
.
.

“นี่..”
“อะไรวะ?”
“เมื่อไหร่เมิงจะบอกเขาวะ?”
“ใคร?”
“เคียวโมโตะซังไง.. เมิงจะไม่บอกเขาเหรอไง?”
“ไม่เห็นต้องรีบเลย... อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง..”
“ไอเจส.. ถ้าเมิงไม่บอกเขาตอนนี้.. ต่อไปถ้าเขาไม่คิดเหมือนเมิง แล้วเมิงจะเสียใจ”
“เชี่ย.. แม่งปากเสียว่ะไอโฮ”
“เชื่อกุดิ.. กุว่าเขากำลังคิดเหมือนเมิง.. แต่แค่เขาไม่รู้ตัว”
“.....”
“อย่าปล่อยให้เขาเข้าใจว่ามันเป็นความผูกพันไปนะเว้ย... เชื่อกุดิ”
.
.
.
“นี่ไทจัง..”
“อะไร?”
“จับมือกัน”
“ห้ะ?”
“จับมือกันนนนน”
“โตแล้วนะเจส ไม่ใช่เด็กอนุบาล!”
“เดินจับมือกัน ไม่เห็นเกี่ยวเลยว่าต้องเป็นเด็กอนุบาล~ หรือไทจังจะอยากขี่หลังฉันกลับบ้านแทน?”
“ไม่เอาทั้งคู่แหละ” พูดจบ ก็เร่งฝีเท้าเดินหนีเด็กโข่งที่กำลังงุ้งิ้งเดินตามมาติดๆ..
“โห.. ไทจังอ่ะ เย็นชาอีกแล้ว”
“ไม่ได้เย็นชาสักหน่อย.. นี่.. ฉันว่า ฉันตามใจนายมากเกินไปแล้วนะ”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย” เจสซี่ยิ้มระรื่น ทันทีที่คนตัวเล็กข้างๆคว้ามือเขาไปจับ
“.....”
“ตามใจแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว...”
สองมือจับกันเดินไปตลอดทาง ก้าวนิ้วยาวของคนตัวโตเกี่ยวอีกฝ่ายแน่น สอดผสานกันตลอดเส้นทางกลับบ้านของทั้งคู่...
“ห้ามไปตามใจคนอื่นแบบนี้นะ..”
“.....”
“เพราะฉันเอง ก็จะเอาแต่ใจแค่กับไทกะคนเดียวเหมือนกัน”
.
.
.
อีกแล้ว..
มันมาอีกแล้วครับ คุณไดอารี่..

ไออาการเหมือนถูกไฟช็อตน่ะ..
.
.
.
แต่ผมว่า..
ผมรู้แล้วล่ะ ว่ามันคืออะไร...
ไว้กลับบ้านไป จะกลับไปเล่าให้ฟังนะครับ


คุณไดอารี่♥










*END♥


*แถม

xx/xx/xx
สวัสดีคุณไดอารี่ ขอโทษนะที่ช่วงนี้หายไปนานมากเลย
ก็แฟนของผมนะ เขาเอาแต่ใจชะมัด ไม่ยอมปล่อยให้ผมมีเวลาส่วนตัวบ้างเลย＼(;´□｀)/
เกาะติดแจจริงๆ แต่เอ๊ะ? จะว่าไป...
นี่ผมมาคิดดูดีๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่ผมคุยกับคุณไดอารี่ ก็มีแต่เรื่องของหมอนั่นนี่เนอะ..?
เอ๊..? ไม่จริงน่ะ จะว่าไปนี่มันเกี่ยวกับเจสซี่ทุกหน้าเลยนี่!!!
อ่า.. ไม่ได้ล่ะ เรื่องนี้ต้องไม่ให้เจ้าหมอนั่นรู้เด็ดขาดเนอะคุณไดอารี่


ชู่ว... สัญญานะ ว่าจะเก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคน คุณไดอารี่（//･_･//)
ไทกะ

▽อ่านเพิ่ม